وبلاگ

زیارت نامه حضرت رقیه (علیهاالسلام)   اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یا سَیِّدَتَنـا رُقَیَّةَ، عَلَیْکِ التَّحِیَّةُ وَاَلسَّلامُ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَکاتُهُ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یـا بِنْتَ رَسُولِ اللهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یـا بِنْتَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ عَلِیِّ بْنِ اَبی طالِبِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یا بِنْتَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ سَیِّدَةِ نِسـاءِ الْعالَمینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یا بِنْتَ خَدیجَةَ الْکُبْری اُمِّ الْمُؤْمِنینَ

در آیات قبل حقیقت شهید معرفی شد که شهید زنده است و علی الدوام روزی جدیدی به او عطا می‌شود و همیشه به داده‌های الهی شادمان است و از کسانی که پیرو او هستند طلب بشارت می‌کند. قرآن در ادامه می‌فرماید:   «يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللّهَ لاَ

امام زمان علیه‌السلام را چگونه می‌شناسید؟   اگر معرفت و شناخت حضرت ولی‌عصر عجّل‌الله‌فرجه، حقیقی باشد، ظهور و غیبت حضرت برای فرد تفاوتی ندارد. امام باقر علیه‌السلام در روایتی می فرمایند: «مَنْ مَاتَ وَ هُوَ عَارِفٌ‏ لِإِمَامِهِ‏ لَمْ‏ يَضُرَّهُ‏ تَقَدَّمَ هَذَا الْأَمْرُ أَوْ تَأَخَّر»[1] «اگر کسی در حالی‌که امامش را

یکی از درخواست‌های بنده از خدای سبحان در روز عرفه این است:   «وَ لَا تَرْمِ بِی رَمْی مَنْ سَقَطَ مِنْ عَینِ رِعَایتِكَ، وَ مَنِ اشْتَمَلَ عَلَیهِ الْخِزْی مِنْ عِنْدِكَ…» «مرا از خود دور میفکن مانند کسی که از چشمت افتاده و کسی که از جانب تو خواری سراپای وجود

یکی از درخواست‌های بنده از خدای سبحان در روز عرفه این است:   «وَ لَا تُرْسِلْنِی مِنْ یدِكَ إِرْسَالَ مَنْ لَا خَیرَ فِیهِ وَ لَا حَاجَةَ بِكَ إِلَیهِ وَ لَا إِنَابَةَ لَهُ» «پروردگارا! مرا از دست خود رها نکن؛ رها کردن کسی که هیچ خیری در او نبوده و تو

  «فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ» «به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است‏ شاد مانند و براى كسانى كه از پى ايشانند و هنوز به آنان نپيوسته‏‌ا‌ند شادى مى‏‌كنند كه نه بيمى بر

زیارتنامه حضرت ابالفضل العباس (ع)   در زیارت حضرت ابالفضل العباس علیه‌السلام به چند نكته اشاره می‌كنیم كه شاید با توجه به این نكات معرفتی نسبی نصیب‌مان بشود. در اولین سلامی كه به حضرت ابالفضل العباس داده می شود، عرض می‌كنیم: «…  أشْهَدُ لَک بِالتِّسْلِیمِ … اَلسّلامُ عَلیک أیهَا الْعَبْدُ الصّالِحُ