وبلاگ

مقدمه   بحث تربیت دینی مائده‌ای است که امسال حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام اجازه دادند بر سر آن قرار گیریم و اختصاص به قشر خاص و سن خاصی ندارد و برای همگان ضروری است. با توجه به این که ما روزانه بارها به ربوبیت خدای سبحان اعتراف می‌کنیم و می‌گوییم: «الحمدلله

توجه به شیطان و شیوه عملکرد او   خطبه 22، فراز 1: «أَلَا وَ إِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ ذَمَرَ حِزْبَهُ وَ اسْتَجْلَبَ جَلَبَهُ لِيَعُودَ الْجَوْرُ إِلَى أَوْطَانِه‏ وَ يَرْجِعَ الْبَاطِلُ إِلَى نِصَابِهِ وَ اللَّهِ مَا أَنْكَرُوا عَلَيَّ مُنْكَراً وَ لَا جَعَلُوا بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ نِصْفاً»[1] «آگاه باشيد! همانا شيطان حزب و

مقدمه   خدای سبحان را شاکریم که توفیق رسیدن به محرم دیگری را نصیب ما فرمود. در مُحرّم، پیوند نزدیکی بین بنده و اولیاء خدا ایجاد می‌شود گویا مَحرمیتی بین آنان شکل گرفته و به واسطه این مَحرمیت، انسان مقیم حریم یار خواهد شد: هر که شد مَحرمِ دل، در

مقدمه   امیرالمؤمنین علیه‌السلام در برخی فرمایشات خود افراد را متوجه اموری می‌نمایند که عموما مورد غفلت قرار گرفته در حالی می‌بایست همیشه مورد توجه باشند. این آگاهی بخشی گاه با مشاهده عباراتی همچون «ألا»، «أما» و «ها» در کلام ـ که صراحت و ظهور در تنبیه و هشدار داردـ

عاجزانه خدای سبحان را سپاسگزاریم که توفیق رسیدن به محرمی دیگر را نصیبمان فرمود.   بیشترین ادخال سرور   قطعا چشم‌های ما بسیار مسرور است از این که مجدداً اذن گریه بر اباعبدالله علیه‌السلام به او داده می‌شود، قطعاً قدم‌های ما بسیار خوشحال است از این که توفیق حضور در

روز مباهله   روز بیست وچهارم ذیحجه بنابر اشهر روزی است که رسول خدا صلی اللّه علیه و آله با نصارای نجران مباهله کرد، و پیش از مباهله عبا بر دوش مبارک گرفت، و حضرت امیر المؤمنین و فاطمه و حسن و حسین علیهم السّلام را زیر عبا جا داد

 «بدترین همسایه نفس‌امّاره است»   امام‌حسن علیه‌السلام می‌فرمایند: بعد از نماز مغرب (بعد از نماز غفیله بهتر است) دو ركعت نماز بخوانید، سپس این دعا خوانده شود:   «یا شَدِیدَ الْمِحَالِ یا عَزِیزُ أَذْلَلْتَ بِعِزَّتِكَ جَمِیعَ مَا خَلَقْتَ اكْفِنِی شَرَّ فُلَانٍ (به جای فلانٍ اسم را بگویید) بِمَا شِئْت»»[1] «ای

عقل و عاقل از دیدگاه حضرت موسی بن جعفر(ع)   حضرت به هشام می‌فرمايند:‌  «يَا هِشَامُ إِنَّ ضَوْءَ الْجَسَدِ فِي عَيْنِهِ- فَإِنْ كَانَ الْبَصَرُ مُضِيئاً اسْتَضَاءَ الْجَسَدُ كُلُّهُ- وَ إِنَّ ضَوْءَ الرُّوحِ الْعَقْلُ- فَإِذَا كَانَ الْعَبْدُ عَاقِلًا كَانَ عَالِماً بِرَبِّهِ…… فَكَذَلِكَ لَا يَقُومُ الدِّينُ إِلَّا بِالنِّيَّةِ الصَّادِقَةِ- وَ لَا تَثْبُتُ

گنهکاری که عارف شد   ابونصر بُشر بن حارث معروف به «بُشر حافی» از فرزندان روسا و درباریان بود؛ اغلب به لهو و لعب و خوشگذرانی و کارهای قبیح اشتغال داشت. روزی امام کاظم در بغداد از خانه او عبور می‌کرد؛ صدای ساز وآواز و ملاهی شنید؛ ناگهان کنیزی برای

راهکار دوری از گناه   شیطان این دشمن قسم خوردهی انسان در مقاطع مختلف زندگی او را با وسوسه‌های مستمر وحیله‌های مختلف به وادی گناه و غفلت سوق داده و لحظه‌ای از تلاش باز نمی‌ایستد تا دامان او را آلوده به ننگ گناه کند. «… لأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ ثُمَّ

نحن العلویون پیامبر اکرم در سفر حجه الوداع  رو به امیرالمومنین کرده و فرمودند: «هنیاً لک یا ابالحسن» «گوارای وجودت ای ابالحسن» سپس این آیه از قرآن را تلاوت نمودند: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِيناً» [1] و فرموند: علی جان خدا این آیه را

شهرت غدیر در آسمان   امام باقر عليه‌السلام می‌فرمایند: «ان يوم الغدير في السماء اشهر منه في الارض»[1] «مشهوریت غدیر در آسمان‌ها به مراتب بیش از شهرت آن در زمین است.»   افزون شدن شرافت ملائک با حبّ امیرالمؤمنین (ع) پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند:   «إنّ الملائكة أشرفها عند اللّه