وبلاگ

  «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا» ﴿8﴾ «و غذاى خود را با آن كه دوست دارند، به بينوا و يتيم و اسير مى‌دهند.»   اطعامی دائمی   بر مبنای آیه: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‌ءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ‌»[1] ابرار از

صفت دیگر ابرار   در آیه ۷ سوره مبارکه انسان به صفت دوم ابرار اشاره می‌شود: «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا» ﴿7﴾ «آنان به نذر وفا مى‌كنند و از روزى كه شرّش فراگير است مى‌ترسند.» ابرار به عهدی که به خدای سبحان بستند، وفادارند. تعهد خویش به خدای

تفسیر آیه 6   «عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا ﴿6﴾ «چشمه‌اى كه بندگان خدا از آن مى‌نوشند و هر گونه بخواهند، آن را جارى مى‌سازند.»   «عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ»   کافور را در این آیه برای ما بیان می‌کند: کافور خنکای یقین است؛ فردی که از

  در محضر سوره مبارکه انسان قرار داشتیم و به حول و قوه حضرت حق به این آیه رسیدیم:   «إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا» ﴿5﴾ «همانا نيكان از پيمانه‌اى مى‌نوشند كه با كافور (گياهى خوشبو) آميخته شده است» خیر گسترده   ابرار کسانی هستند که خیرات

نمایش قدرت خدای سبحان برای کفور   «إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَ وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًا»﴿4﴾ «ما برای کافرین با همه قدرت، سلسله‌ها و زنجیر ها و شعله‌هایی را آماده کرده ایم.»   قدرت نمایی خدای سبحان برای کفور بازتاب عمل خود او است. بازتاب عمل کافر یا سلسله است یا غل یا

  «إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا» ﴿3﴾ «ما با همه قدرت انسان را به مسیر حق هدایت کردیم یا این هدایت را می پذیرد و یا کتمان می کند.»   شاکر اسم فاعل و کفور صیغه مبالغه است. شاکر بنده‌ای است که در جاده شکر ثبات دارد و

آیه 2: « إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْناهُ سَمِيعًا بَصِيرًا» ﴿2﴾ « همانا ما انسان را از نطفه‌اى آميخته (از نطفه مرد و زن) آفريديم تا او را بيازماييم، پس او را شنوا و بينا گردانيديم»   انسان را با نطفه‌ای آمیخته آزمایش می‌کنیم. و برای اینکه

سیمای سوره انسان‌   در روايات آمده است: امام حسن و امام حسين عليهما‌السلام بيمار شدند. پيامبر اكرم صلّى‌الله‌عليه‌و‌آله با مردم به عيادت آنان آمدند و به حضرت على عليه‌السلام پيشنهاد كردند كه براى سلامتى دو كودك عزيز خود نذر كنند كه روزه بگيرند. پس از آن كه حسنين بهبود