وبلاگ

ناامیدی خصوصیت فرعونیان است   «وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَونَ بِالسِّنِينَ وَنَقْصٍ مِّن الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ»[1] «و ما نزدیکان فرعون (و قوم او) را به خشکسالی و کمبود میوه‌ها گرفتار کردیم، شاید متذکر گردند!»    «فَإِذَا جَاءتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُواْ لَنَا هَذِهِ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُواْ بِمُوسَى وَمَن مَّعَهُ أَلا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ

ایمان لازمه امید   دربحث اميد گفته شد: ایمان بدون امید معنا ندارد، عنصر مهم زندگی مؤمن امید است، او آینده را زیبا می‌بیند، نه آینده‌ای در بن بست و تاریک، چه آینده زندگی شخصی خويش و چه جامعه را روايات می‌گوید آنکس که امید ندارد خود را زنده به

بزرگترین بلا   اگر از هریک از ما سؤال شود بزرگترین گرفتاری چیست، در پاسخ ممکن است جهل، فقر، بیماری بدخلقی و … را بیان کنیم اما هیچ یک پاسخ سوال نیست. امیرالمومنین علیه‌السلام می‌فرمایند: «أَعْظَمُ الْبَلَاءِ انْقِطَاعُ الرَّجَاءِ»[1] «بزرگترین گرفتاری از دست دادن امید است» کسیکه امیدوار به لطف

رجاء واسطه قرب   رابطه میان امید و قرب به حق رابطه‌ای دوجانبه است، از طرفی تقرب به حق بدون امید به او ممکن نیست و از سویی دیگر امید به خداوند نیز ایجاد قرب می‌کند. در دعای سحر روز جمعه آمده است: «لَا أَجِدُ لِي إِلَيْكَ شَافِعاً سِوَى مَعْرِفَتِي

اجتناب از رذایل مقدمه امید   «يَا  أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»[1] «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! شراب و قمار و بتها و ازلام [= نوعی بخت‌آزمایی]، پلید و از عمل شیطان است، از آنها دوری کنید تا رستگار شوید!»

نا‌امیدی تفکری یهودی است   «وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا وَاللّهُ لاَ

امیدواران در اقلیتند   «قَالَ رَجُلاَنِ مِنَ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُواْ عَلَيْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ وَعَلَى اللّهِ فَتَوَكَّلُواْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»[1] «دو نفر از مردانی که از خدا می‌ترسیدند، و خداوند به آنها، نعمت (عقل و ایمان و شهامت) داده بود، گفتند: «شما وارد دروازه شهر