وبلاگ

 مادی گرایانی عاقبت بخیر   «إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى»[1] «ما به پروردگارمان ایمان آوردیم تا گناهانمان و آنچه را از سحر بر ما تحمیل کردی ببخشاید؛ و خدا بهتر و پایدارتر است!» یکی از مصادیق امیدواری سحره فرعون هستند، زمانی‌که

معرفت و شناخت امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه یکی از واجبات لازم و ضروری زندگی بشر است. شاید در بدو تربیت و حرکت، این معرفت برای فرد سخت و سنگین به نظر آید؛ اما نگاه و دعا حضرت، او را به نقطه اوج بندگی سیر می‌دهد.   ارتباط بین معرفت و قرب

امید به چه کسی؟   «وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِّيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا»[1] «و آنان غیر از خدا، معبودانی را برای خود برگزیدند تا مایه عزّتشان باشد! (چه پندار خامی)!   «كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا»[2] «هرگز چنین نیست! به زودی (معبودها) منکر عبادت آنان خواهند شد؛ (بلکه) بر

«سلامٌ عَلَی آلِ یس» معانی «آل»   برای کلمۀ «آل» معانی و تفاسیر مختلفی بیان شده است:   بازگشت‌گاه و محل رجوع   « آل» به معنای بازگشت‌گاه و محل رجوع است؛ «سلام علی آل یس» سلام بر خاندانی است که محل رجوع و بازگشت خلق هستند، تا رجوع مردم

حضرت زکریا، نمادی از امیدواری   «إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاء خَفِيًّا»[1] «در آن هنگام که پروردگارش را در خلوتگاه (عبادت) پنهان خواند…»   «قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَلَمْ أَكُن بِدُعَائِكَ رَبِّ شَقِيًّا»[2] «گفت: پروردگارا! استخوانم سست شده؛ و شعله پیری تمام سرم را فراگرفته؛ و

قرار گرفتن در جایگاه بندگی با تعلیم امام   حضرات معصومین همواره خود را تحت ربوبیّت خداوند می‌یابند؛ در نتیجه تجّلی تربیت‌ الهی را با تربیت عالم به ظهور می‌رسانند. با تعلیم و تربیّت امام، بنده در جادۀ بندگی قرار می‌گیرد و گام‌نهادن در ذلّ عبودیت و واقف‌شدن به عزّ

امید، ثمره توحید    «وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحمته ويُهَيِّئْ لَكُم مِّنْ أَمْرِكُم مِّرْفَقًا»[1] «و (به آنها گفتیم:) هنگامی که از آنان و آنچه جز خدا می‌پرستند کناره‌گیری کردید، به غار پناه برید؛ که پروردگارتان (سایه) رحمتش را بر شما می‌گستراند؛

«سَلامٌ عَلَى آلِ یس»   پاسخ‌گویی به سلام امام   در عالمِ وجود، ندای حضرت ولی‌عصر عجل‌الله‌فرجه که همان ندای الهی است، طنین‌انداز می‌شود که در این دعوت، امام همواره خواستار عروج و سیر بندگان بسوی قلعه توحید است؛ بنابراین در «سَلامٌ عَلَى آلِ یس» سلام زائر، سلام ابتدایی نیست؛

امید شرط لازم است اما کافی نیست   «وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيُهُم مَّشْكُورًا»[1] «و آن کس که سرای آخرت را بطلبد، و برای آن سعی و کوشش کند ـ در حالی که ایمان داشته باشد ـ سعی و تلاش او، (از سوی خدا)

نیاز دائمی بشر به هدایت و تعلیم   بشر در هیچ زمانی از هدایت، تعلیم و تربیت الهی بی‌نیاز نیست بر همین اساس خداوند سبحان بین فطرت انسانی و ارسال رهبران دینی هماهنگی برقرار کرده است که تا زمان قیامت تحت ظل قرآن و عترت، زندگی سعادتمندانه داشته باشد. رأفت

شیطان بر چه کسانی مسلط می شود؟   «إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ»[1] «به درستی که او(شیطان)، بر کسانی که ایمان دارند و بر پروردگارشان توکّل می‌کنند، تسلّطی ندارد.» «إِنَّمَا سُلْطَانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَالَّذِينَ هُم بِهِ مُشْرِكُونَ»[2] «تسلّط او تنها بر کسانی است که

«لا لِأَمْرِهِ تَعْقِلُونَ وَ لا مِنْ أَوْلِيَائِهِ تَقْبَلُوَن»   «نه در امر خداوند تعقل می‌کنید و نه از اولیاء او می‌پذیرید.»   مربی شایسته در همۀ زمان‌ها   خداوند سبحان با لطف بی‌کران و رحمت بی‌پایان خویش در هر زمانی چراغ هدایت و مربي شایسته‌ای تعیین فرموده است تا مردم

راهکارهای امیدواری   «وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ»[1] «ما می‌دانیم سینه‌ات از آنچه آنها می‌گویند تنگ می‌شود (و تو را سخت ناراحت می‌کنند)(برای دفع ناراحتی آنان) پروردگارت را تسبیح و حمد گو! و از سجده‌کنندگان باش!»   «فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ»[2] «(برای دفع ناراحتی آنان) پروردگارت

مقدمه   ملازمه میان امید با توحید و معرفت   پایه و زیربنای امید، معرفت است. انسان نسبت به خدایی امیدوار است که او را می‌شناسد و از لطف و قدرت او آگاه است. خداوندی که ملک و ملکوتش بی نهایت است و محدودیتی در عطا ندارد. ناامیدی عذابی است

مقدمه   معرفت، پیش‌نیاز امیدواری   پایه و زیربنای امید، معرفت است. انسان نسبت به خدایی امیدوار است که او را می‌شناسد و از لطف و قدرت او آگاه است. در دعای هفتم صحیفه سجادیه می‌خوانیم: «وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى كَشْفِ مَا مُنِیتُ بِه‏» «خداوندا تو بر برطرف نمودن آن