وبلاگ

اعتماد بر خدا، عامل امیدواری   «وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ وَكَفَى بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا»[1] «و بر (خداى) زنده‌اى كه هرگز نمى‌ميرد توكّل كن و به ستايش او تسبيح‌گوى همين بس كه او به گناهان بندگانش آگاهى دقيق دارد.» بین رجاء و توکل پیوندی ناگسستنی برقرار

«اَلسَّلامُ عَلَیکَ فِی آناءِ لَیلِکَ وَ أَطرافِ نَهارِکَ»   «سلام بر تو در ساعت‌های شب تو و اطراف و کناره‌های روزت.»   واژه شناسی   «آناء» جمع «إنی» به فتح و کسر الف، به معنای ساعت‌ها، وقت‌ها و هنگام‌هاست. «اطراف» جمع «طرف» به معنی کناره‌ها، گوشه‌ها، غایت و انتهای هر

مقدمه   در زیارت شریف آل یس پرده‌برداری از حقیقت ولایت امام زمان با وساطت حضرت صورت می‌گیرد. این شناخت و معرفت باید در تمام لحظات زندگی انسان قابل شهود باشد. کامل‌ترین شناخت از لسان مطهر حضرت در زیارت آل‌یس به انسان آموزش داده می‌شود. در واقع هر فراز آن،

امید، سرمایه انسان   از عناصر اصلی زندگی یک مسلمان امید و آینده را روشن دیدن است.  از آن رو که فضل و اکرام خدای سبحان را مشاهده می‌کند در عین حال نهایت بندگی و تلاش را در این زمینه دارد و ابداً روی بندگی و تلاش خود حسابی باز

کفر چیست؟   «وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ»[1] «کسانی که کافر شدند، اعمالشان همچون سرابی است در یک کویر که انسان تشنه از دور آن را آب می‌پندارد؛ امّا هنگامی که به سراغ

آغازی امیدوارانه   «فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنتَ وَمَن مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانَا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِين»[1] «و هنگامی که تو و همه کسانی که با تو هستند بر کشتی سوار شدید، بگو: «ستایش برای خدایی است که ما را از قوم ستمگر نجات بخشید!» «وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِي مُنزَلًا

مقدمه   زیارت آل یس کامل‌ترین و خالص‌ترین مصداق معرّفی امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه است. زائر با مخاطب قرار دادن امام هم‌جنس با خوبان عالم می‌شود و به مقام حضور دائم می‌رسد. امام در زیارت آل یس از وجود مبارک خود پرده‌برداری می‌کند. با هر فرازی حقیقت ولایت ایشان به ظهور

«وَ ناصِرَ حَقِّه»   «و ناصر حق او هستی»   واژه شناسی   «نصر» در زبان عربی رسیدن به خیر و یا بخشش و کمک خیر به دیگری است. «ناصر» اسم فاعل و به معنی یاور و یاری کننده‌ای است که استمرار در خیررسانی به دیگران دارد. «نصرت» به‌معنای کمک

«اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خَليفَةَ اللّهِ»   «سلام بر تو ای کسی که جانشین خدا »   انسان کامل، نمایندۀ خدا در زمین   انسان کامل نمایندۀ خدا در زمین است؛ به همین سبب عنوان خلیفةالله از عناوین برجستۀ ایشان است. خلیفه از ریشه «خَلف» به معنای پشت سر و جانشین

«دَيّانَ دينِهِ» تدبیرکننده و احیاگر دین   «دیّان» صیغۀ مبالغه از دین است به معنی بسیار چیره و غالب، حاکم و قاضی، سیاستگذار، ادب کننده، کاردان، پاداش دهنده، بسیار حفاظت‌کننده و حساب‌گر. دیّان در معنای مذهب، کیش، اعتقاد و جزادهنده نیز به‌کار رفته است. خداوند «مالک یوم الدین»[1] است؛ اوست

تلازم تلاش و امید   «وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ مَاتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقًا حَسَنًا وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ*لَيُدْخِلَنَّهُم مُّدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَعَلِيمٌ حَلِيمٌ»[1] «و کسانی که در راه خدا هجرت کردند، سپس کشته شدند یا به مرگ طبیعی از دنیا رفتند، خداوند به آنها

رویشی بهجت آفرین   «… وَتَرَى الْأَرْضَ هَامِدَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاء اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَأَنبَتَتْ مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ»[1] «و زمين را خشكيده مى‏بينى و[لى] چون آب بر آن فرود آوريم به جنبش درمى‌‏آيد و نمو مى‏‌كند و از هر نوع [رستنيهاى] نيكو مى‏‌روياند » قرآن کریم می‌فرماید وقتی زمین

«اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا بابَ اللهِ»   حرکت به سوی خدا از طریق درِ ولایت   ورود به هر مکان و جایگاهی از طریق باب(در) آن مکان امکان‌پذیر است و چنین ورودی، قانونی ومورد تأیید شرع و بزرگان دینی و اخلاقی می‌باشد. امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه به‌عنوان «بابُ الله» عنوان یافته‌اند؛ یعنی

بت شکنی   «فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا إِلَّا كَبِيرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ»[1] «سرانجام (با استفاده از یک فرصت مناسب)، همه آنها  ـ جز بت بزرگشان ـ را قطعه قطعه کرد؛ شاید سراغ او بیایند (و او حقایق را بازگو کند!»   آیه در ارتباط با بت‌شکنی حضرت ابراهیم می‌فرماید: ابراهیم تمام

«وَ رَبَّانِيَّ آيَاتِهِ»   «و ای تربیت‌کننده آیات او»    امام؛ پرورش‌دهنده   دراین عبارت به حضرت به‌عنوان وجودی پرورش‌یافته و پرورش‌دهنده عرض ادب می‌شود. وجود مقدس حضرت عهده‌دار پرورش آیات الهی در عالم هستند؛ یعنی افراد را که جلوۀ ربوبیّت خداوند هستند، از عالم ماده عبور می‌دهد و به

 مادی گرایانی عاقبت بخیر   «إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى»[1] «ما به پروردگارمان ایمان آوردیم تا گناهانمان و آنچه را از سحر بر ما تحمیل کردی ببخشاید؛ و خدا بهتر و پایدارتر است!» یکی از مصادیق امیدواری سحره فرعون هستند، زمانی‌که