وبلاگ

تعریف صبر   خواجه نصیرالدین طوسی (ره) در تعریف صبر گفته‌ است: «صبر نگهداری نفس است از جزع و فزع و بی‌تابی در مقابل مکروه، یعنی اگر امر نامطلوبی به نفس رسد شکایتی نکند.» خواجه عبدالله انصاری (ره) نیز در تعریف صبر گوید: «صبر نگه‌داری نفس از شکایت بر جزعی

تعریف صبر   خواجه نصیرالدین طوسی (ره) در تعریف صبر گفته‌ است: «صبر نگهداری نفس است از جزع و فزع و بی‌تابی در مقابل مکروه، یعنی اگر امر نامطلوبی به نفس رسد شکایتی نکند.» خواجه عبدالله انصاری (ره) نیز در تعریف صبر گوید: «صبر نگه‌داری نفس از شکایت بر جزعی

امام صادق (ع) فرمودند: «إِنَّ الْحُرَّ حُرٌّ عَلَى جَمِیعِ أَحْوَالِهِ إِنْ نَابَتْهُ نَائِبَةٌ صَبَرَ لَهَا وَ إِنْ تَدَاکتْ عَلَیهِ الْمَصَائِبُ لَمْ تَکسِرْهُ وَ إِنْ أُسِرَ وَ قُهِرَ وَ اسْتُبْدِلَ بِالْیسْرِ عُسْراً کمَا کانَ یوسُفُ الصِّدِّیقُ الْأَمِینُ ص لَمْ یضْرُرْ حُرِّیتَهُ أَنِ اسْتُعْبِدَ وَ قُهِرَ وَ أُسِرَ وَ لَمْ تَضْرُرْهُ ظُلْمَةُ

امام صادق (ع) فرمودند: «إِنَّ الْحُرَّ حُرٌّ عَلَى جَمِیعِ أَحْوَالِهِ إِنْ نَابَتْهُ نَائِبَةٌ صَبَرَ لَهَا وَ إِنْ تَدَاکتْ عَلَیهِ الْمَصَائِبُ لَمْ تَکسِرْهُ وَ إِنْ أُسِرَ وَ قُهِرَ وَ اسْتُبْدِلَ بِالْیسْرِ عُسْراً کمَا کانَ یوسُفُ الصِّدِّیقُ الْأَمِینُ ص لَمْ یضْرُرْ حُرِّیتَهُ أَنِ اسْتُعْبِدَ وَ قُهِرَ وَ أُسِرَ وَ لَمْ تَضْرُرْهُ ظُلْمَةُ

امکان تسلّط شیطان بر جسم مؤمن و عدم امکان تسلّط او بر ایمان مؤمن   ابوبصیر در رابطه با آیه: «فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ إِنَّهُ لَیسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذینَ آمَنُوا وَ عَلى‏ رَبِّهِمْ یتَوَکلُونَ»[1] «هنگامی که خواستی قرآن تلاوت کنی از شیطان رانده شده به

امکان تسلّط شیطان بر جسم مؤمن و عدم امکان تسلّط او بر ایمان مؤمن   ابوبصیر در رابطه با آیه: «فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ إِنَّهُ لَیسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذینَ آمَنُوا وَ عَلى‏ رَبِّهِمْ یتَوَکلُونَ»[1] «هنگامی که خواستی قرآن تلاوت کنی از شیطان رانده شده به

چرا ابتلائات انبیاء و اولیاء شدیدتر است؟   به لطف حضرت حق در خدمت حدیث پانزدهم با موضوع ابتلاء و آزمایش بودیم. در ابتدای حدیث حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ»[1] «همانا سخت‌ترین

چرا ابتلائات انبیاء و اولیاء شدیدتر است؟   به لطف حضرت حق در خدمت حدیث پانزدهم با موضوع ابتلاء و آزمایش بودیم. در ابتدای حدیث حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ»[1] «همانا سخت‌ترین

یک حدیث ناب!   فردی نقل می‌کند: «در زمان حکومت مأمون، امام رضا علیه‌السلام به نیشابور آمدند. در مدت اقامت ایشان، من پیوسته در خدمت حضرت بوده و امورات ایشان را انجام می‌دادم. زمانی که حضرت از نیشابور به قصد مرو خارج شدند؛ من ایشان را همراهی نمودم تا به

قرآن، کتابی همیشه تازه و باطراوت   امام رضا علیه‌السلام در حدیثی فرمودند: «فردی از امام صادق علیه‌السلام پرسید: «قرآن چیست که هنگام نشر و درس به غیر از تازگی و شادابی نمی‌افزاید؟» حضرت فرمودند: «خداوند قرآن را مخصوص زمانی به جز زمان‌های دیگر و برای مردم خاصی غیر از

فلسفه ابتلائات، قطع تعلّق از دنیاست   به لطف حضرت حق در خدمت حدیث پانزدهم با موضوع ابتلاء و آزمایش بودیم. در ابتدا حدیث حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ»[1] «همانا سخت‌ترین مردم

فلسفه ابتلائات، قطع تعلّق از دنیاست   به لطف حضرت حق در خدمت حدیث پانزدهم با موضوع ابتلاء و آزمایش بودیم. در ابتدا حدیث حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ»[1] «همانا سخت‌ترین مردم

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «إِنَّ فِی کتَابِ عَلِی ع‏ أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ فَمَنْ صَحَّ دِینُهُ وَ حَسُنَ عَمَلُهُ اشْتَدَّ بَلَاؤُهُ وَ ذَلِک أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یجْعَلِ الدُّنْیا ثَوَاباً لِمُؤْمِنٍ وَ لَا عُقُوبَةً

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «إِنَّ فِی کتَابِ عَلِی ع‏ أَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً النَّبِیونَ ثُمَّ الْوَصِیونَ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ إِنَّمَا یبْتَلَى الْمُؤْمِنُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِ الْحَسَنَةِ فَمَنْ صَحَّ دِینُهُ وَ حَسُنَ عَمَلُهُ اشْتَدَّ بَلَاؤُهُ وَ ذَلِک أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ یجْعَلِ الدُّنْیا ثَوَاباً لِمُؤْمِنٍ وَ لَا عُقُوبَةً