وبلاگ

قدم نو رسیده مبارک!   «در روایت است که فرزند پسری نصیب امام حسن مجتبی علیه‌السلام شد و قریش برای تبریک خدمت حضرت آمده و به ایشان عرض نمودند: «این شهسوار (سوارکار) بر شما گوارا باشد!» حضرت فرمودند: «این چه حرفی است؟! شاید او پیاده باشد (سوارکار نباشد)» جابر بن

امام موسی بن جعفر علیه السلام می‌فرمایند: «دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ ص الْمَسْجِدَ فَإِذَا جَمَاعَةٌ قَدْ أَطَافُوا بِرَجُلٍ فَقَالَ مَا هَذَا فَقِیلَ عَلَّامَةٌ فَقَالَ وَ مَا الْعَلَّامَةُ فَقَالُوا لَهُ أَعْلَمُ‏ النَّاسِ‏ بِأَنْسَابِ‏ الْعَرَبِ‏ وَ وَقَائِعِهَا وَ أَیامِ الْجَاهِلِیةِ وَ الْأَشْعَارِ الْعَرَبِیةِ قَالَ فَقَالَ النَّبِی ص ذَاكَ عِلْمٌ لَا یضُرُّ مَنْ جَهِلَهُ

در جلسه گذشته آثار مثبت علم خالصانه عنوان شد و گفته شد اگر کسی از اهل علم، متدین حقیقی باشد و خالصانه به وظایف بندگی خویش عمل نماید، به حدی مقامش بالاست که در زمره مقربین و سابقین به حساب می‌آید و می‌تواند پس از اصلاح خود، دیگران را از

ویژگی‌های طالب علم به نیّت رفعت طلبی و فریب دادن   حضرت امام (ره) فرمودند: «مراء و جدل یک باطن دارد که در قلب است و یک ظاهر دارد که در لفظ است و نتیجه مرحله باطنی است. علامت جدال ظاهریه این است که انسان دائماً قصد مطرح کردن خود

تقسیم بندی طالبان علم   عرض شد طالبین علم در حقیقت دو دسته‌اند: 1-گروهی قصدشان در طلب علمی، الهی است. 2-گروهی قصدشان در طب علم، غیر الهی است. گروه دوم خود بر دو دسته‌اند: دسته‌ای علم را برای جدل و مراء كسب می‌كنند و دسته‌ای آن را از روی نادانی

خطبه باران   روایت است که: «گروهی از مردم به جهت خشکسالی و کمبود باران به محضر امیرالمؤمنین شکایت کرده و عرض نمودند: «ای ابالحسن! دعایی در طلب باران برای ما بخوان!» امیرالمؤمنین، حسنین علیهما السلام را فراخوانده و خطاب به امام حسن مجتبی فرمودند: «برای ما دعای باران بخوان!»

سیاست چیست؟   «فردی از امام حسن مجتبی علیه‌السلام درباره سیاست پرسید. حضرت فرمودند: «سیاست به معنای رعایت حقوق خداوند، حقوق زندگان و حقوق مردگان است. حقوق خداوند عبارت است از انجام آن چه او خواسته و پرهیز از انجام آن چه که نهی کرده است. حقوق زندگان عبارت است

نقش مقدّمات در حصول نتیجه   در ادامه مبحث، اولین چیزی كه حضرت امام (ره) می‌فرمایند این است که هر قیاسی مقدماتی دارد. مقدمه‌ قیاس نسبت به نتیجه آن استقلال تام ندارد. به این معنا که مقدمه نه كاملاً بی‌ارتباط‌ با نتیجه است و نه چنین است که وقتی مقدمه

«عن أبی عبد اللّه، علیه السّلام، قال:« طَلَبَةُ الْعِلْمِ ثَلَاثَةٌ فَاعْرِفْهُمْ بِأَعْیانِهِمْ وَ صِفَاتِهِمْ صِنْفٌ یطْلُبُهُ لِلْجَهْلِ وَ الْمِرَاءِ وَ صِنْفٌ‏ یطْلُبُهُ‏ لِلِاسْتِطَالَةِ وَ الْخَتْلِ‏ وَ صِنْفٌ یطْلُبُهُ لِلْفِقْهِ وَ الْعَقْلِ فَصَاحِبُ الْجَهْلِ وَ الْمِرَاءِ مُوذٍ مُمَارٍ مُتَعَرِّضٌ لِلْمَقَالِ فِی أَنْدِیةِ الرِّجَالِ بِتَذَاكُرِ الْعِلْمِ وَ صِفَةِ الْحِلْمِ قَدْ تَسَرْبَلَ بِالْخُشُوعِ

شکایت از دشمن جفاکار نزد امام   در روایت است که: «فردی نزد امام حسن مجتبی علیه‌السلام آمد و عرضه داشت: «ای فرزند امیرالمؤمنین! قسم به خدایی که نعمت امامت را بدون شفاعت دیگری به تو ارزانی داشته است؛ حق مرا از دشمن من بگیری؛ چرا که او جفاکار و

زندان مؤمن و بهشت کافر   داستانی از امام حسن مجتبی علیه‌السلام نقل شده‌است که به طور مختصر بیان می‌شود: «روزی امام حسن مجتبی علیه‌السلام با آراستگی تمام از منزل خارج شدند و چهره ایشان از شدت زیبایی می‌درخشید و خدمت‌گزاران ایشان را همراهی می‌نمودند… در راه به یک مرد

امید بی‌جا به رحمت الهی، از حیله‌های شیطان است   در ابتدای حدیث بیست و دوم که امام صادق علیه السلام از قول ابوذر نقل کرده بودند، آمده بود: «اعْرِضُوا أَعْمَالَكُمْ عَلَى الْكِتَابِ إِنَّ اللَّهَ یقُولُ «إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِی نَعِیمٍ وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِی جَحِیمٍ»[1]‏ قَالَ فَقَالَ الرَّجُلُ فَأَینَ رَحْمَةُ

علّت خوف ائمه و کُمّلین از مرگ   این سوال مطرح می‌شود که آیا كُمّل و مؤمنین مطمئنین نیز ترسی از مرگ دارند؟ حضرت امام (ره) می‌فرمایند: این دسته از افراد نیز ترس دارند ولی نوع ترس‌شان با دو دسته دیگر متفاوت است. آن‌ها گرچه وحشت و خوف از مرگ

حضرت امام (ره) در ابتدای بحث، روایتی از امام صادق (ع) نقل می‌کنند که حضرت فرمودند: «جَاءَ رَجُلٌ إِلَى أَبِی ذَرٍّ فَقَالَ یا أَبَاذَرٍّ مَا لَنَا نَكْرَهُ‏ الْمَوْتَ‏ فَقَالَ لِأَنَّكُمْ عَمَرْتُمُ الدُّنْیا وَ أَخْرَبْتُمُ الْآخِرَةَ فَتَكْرَهُونَ أَنْ تُنْقَلُوا مِنْ عُمْرَانٍ إِلَى خَرَابٍ فَقَالَ لَهُ فَكَیفَ تَرَى قُدُومَنَا عَلَى اللَّهِ فَقَالَ

ویژگی‌های دوست صمیمی (بخش دوم)   در بیانی امام حسن مجتبی علیه‌السلام ویژگی‌های دوست و رفیق را بیان کرده‌اند که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود: «دوست تو باید کسی باشد که … اگر از او درخواست چیزی کردی آن را به تو عطا کند و اگر (نیاز به چیزی