وبلاگ

مقدمه   خدای را سپاسگزاریم که شوق حقایق جدید را نصیب ما فرمود و نیاز آموختن اموری که در زندگی ما برکات خاصی دارد، در ما شعله‌ور شد. از خدای سبحان استدعا می‌کنیم که این نیاز ما از طریق صحیحی بر‌طرف شود و آنچه از سفرۀ شریعت می‌آموزیم با سلائق

بحث شکر ما در دعای 22 به «ارزقنی» رسیده است: خدایا! این میزان شکر را روزی من کن، چند مسئله کاربردی دیگر هم به عنوان رزق درخواستی از خدا طلب می‌کنیم، چیزهایی که شاید عنوان طلب رزق از خدا نداشت. ما معمولاً هنگامیکه برای رزق دعا می‌کنیم، رزق مادی و

امام سجاد علیه السلام در دعای دوم صحیفه سجادیه می‌فرمایند:   «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی مَنَ‏ عَلینَا بِمُحَمَّدٍ نَبِیهِ- صَلَّى اللَّهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ دُونَ الْأُمَمِ الْمَاضِیةِ وَ الْقُرُونِ السَّالِفَةِ» «حمد و سپاس خداوندى را كه بر ما منّت نهاد و پیامبر خود محمّد صلّى اللّه علیه و آله را

در دعای اول صحیفه سجادیه فراز 29 به ادامه بحث حمد و شكر از زبان مطهر امام سجاد علیه السلام می‌پردازیم:   رهاوردهای حمد   «حَمْداً یكُونُ‏ وُصْلَةً إِلَى طَاعَتِهِ وَ عَفْوِهِ، وَ سَبَباً إِلَى رِضْوَانِهِ، وَ ذَرِیعَةً إِلَى مَغْفِرَتِهِ، وَ طَرِیقاً إِلَى جَنَّتِهِ، وَ خَفِیراً مِنْ نَقِمَتِهِ، وَ أَمْناً

در دعای اول صحیفه سجادیه به ادامه بحث حمد و شكر از زبان مطهر امام سجاد علیه السلام می‌پردازیم:   «بَلْ تَأَنَّانَا بِرَحْمَتِهِ تَكَرُّماً، وَ انْتَظَرَ مُرَاجَعَتَنَا بِرَأْفَتِهِ‏ حِلْماً.»[1] «بلکه به‌ رحمتش از‌ روى کرامت، به‌ ما‌ مهلت داد ‌و‌ به‌ مهربانى اش از‌ روى بردبارى، بازگشت ما‌ را‌ انتظار

در دعای اول صحیفه سجادیه به ادامه بحث حمد و شكر از زبان مطهر امام سجاد علیه السلام می‌پردازیم:   «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ‏ الَّذِی‏… أَغْنَانَا بِفَضْلِهِ، وَ أَقْنَانَا بِمَنِّهِ»[1] «(و سپاس خدایی را که) به فضلش ما را بی‏‌نیاز کرد و به عطای خود سرمایه بخشید.»   معانی غنا  

در دعای اول صحیفه سجادیه به ادامه بحث حمد و شكر از زبان مطهر امام سجاد علیه السلام می‌پردازیم:   «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ‏ الَّذِی‏ أَغْلَقَ‏ عَنَّا بَابَ الْحَاجَةِ إِلَّا إِلَیهِ، فَكَیفَ نُطِیقُ حَمْدَهُ أَمْ مَتَى نُؤَدِّی شُكْرَهُ! لَا، مَتَى‏»[1] «و سپاس خدایى را‌ که‌ درِ نیازمندى را‌ جز به‌ سوى

کراماتی از امام رضا علیه‌السلام  به مناسبت شهادت حضرت   دستگیری امام رضا علیه‌السلام از طلبۀ فقیر   یکی از علما تعریف می‌کند: در زمان طلبگی از تبریز به مشهد رفته بودم. برای زیارت به حرم رفتم و به امام عرض کردم: من یک طلبه هستم. از اقوام خود دور

نتیجۀ ارتباط با قرآن   رسول خدا صلّی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: «اِنّ قَومی اتّخذوا هذا القرآنَ مَهجوراً»[1] «قوم‌ من از قرآن دوری کردند و قرآن را کنار گذاشتند.» مولوی در کتاب مثنوی می‌گوید: چون تو در قرآن حق بگریختی  با روان انبیا آمیختی هرچه به سراغ قرآن برویم، با روح پیامبران و

 علت شکایت پیامبـر(ص) از قوم خویش   پیامبر صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله فرمودند: «‌إِنِّی تَارِكٌ فِیكُمُ الثَّقَلَیْنِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی»[1] پیامبر ما در این عالم هرگز لب به شکایت باز نکرده است، مگر هنگامی که قوم او از قرآن هجرت کردند: «إِنَّ قَومِي اتَّخَذوا هذَا القُرآنَ مَهجوراً»[2] پس لازم است ما رابطۀ

قرآن در آیه 37 سوره آل عمران می‌فرماید:   «فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً وَ کفَّلَها زَکرِیا کلَّما دَخَلَ عَلَیها حضرت زکریا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ یا مَرْیمُ أَنَّى لَک هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یرْزُقُ مَنْ یشاءُ بِغَیرِ حِسابٍ»  «پس پروردگارش وى

قرآن در آیه 36 سوره مبارکه آل عمران می‌فرماید:   «فَلَمَّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِّ إِنِّی وَضَعْتُها أُنْثَى‏ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ وَ لَیسَ الذَّکَرُ کالْأُنْثَى‏ وَ إِنِّی سَمَّیتُها مَرْیَمَ وَ إِنِّی أُعیذُها بِکَ وَ ذُرِّیَّتَهَا مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‏» «پس چون فرزندش را بزاد؛ گفت: «پروردگارا، من دختر زاده‌‏ام و

قرآن در سوره مبارکه آل عمران آیه 35 می‌فرماید:   «إِذْ قالَتِ‏ امْرَأَتُ عِمْرَانَ‏ رَبِّ إِنِّی نَذَرْتُ لَک ما فی‏ بَطْنی‏ مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّی إِنَّک أَنْتَ السَّمیعُ الْعَلیمُ» «چون زنِ عمران گفت: «پروردگارا، آنچه در شکم خود دارم نذر تو کردم تا آزاد شده [از مشاغل دنیا و پرستشگر تو]